دل مشغولی های دادا
انیشتن :: دو چیز در دنیا انتها ندارد اولی کهکشانهاست و دومی حماقت است !!!!

 

 

 

   

عقب نشینی  یا  تغییر موضع  تاکتیکی

 

 هر کسی یه جور تعبیر میکنه  یه عده می گن  موسوی و کروبی  عقب نشینی کردند

 

 یه  عده  میکن  یه  جور تاکتیکه 

 

تحلیل من  :::         ( دکتر  دادا  نوری زاده )

 

 به نظر من این راه هم مثل بقیه راها  از کف اشتباهه   

 

 چون  چند روز پیش  جلسه ای  بین سران آشوب و یا همون  فتنه  بر گزار میشه

 

 

 که   برای ادامه   کار  و اتخاذ مواضع  جدید  نسبت  به  اوضاع  فعلی تصمیم  گیری  کنند

 

   عده ای رای به  فرار  و ادامه مبارزه از خارج از کشور  را میدهند 

 

عده ای دیگر  راه  تسلیم و گردن نهادن  با  خواست  حاکمیت را  پیشنهاد میکنند

 

یه دسته دیگه   پیگیری  تا رسیدن به  نتیجه را  تنها راه حل میدانند

 

  خلاصه  بحث بالا  میگیرد  

 

   چنان  بحث  بالا می گیرد  که  بالا بحث را میگیرد  و کار  تا حدی  لوو می رود

 

 بینشون   صیغه  تفرقه  جاری می شود

 

  اون  از اون طرف سالن میگه  تو مردم را     تشویق  کردی  بریزن بیرون 

 

  اون یکی میگه  ابطحی راست میگفت   تو    توهم داریااااااا

 

 اون هم جواب میده ::

 

 اصلا" حق من را  خوردند  تو چرا  خودذت را انداختی  وسط ؟؟

 

  میخواستی بگی   که منم  وجود دارم ؟؟؟؟

 

 هه هه هه    بابا     کم بود 

 

 چهار سال پیش هم اومدی  وایسادی جلو معین    کار گزارانیها هم  وضع را دیدند

 

     متفرق شدند  حالا هم  بعد این همه   آبرو ریزی  جمع آرات  در دو  انتخابات

 

 به اندازه  این یک   بار من نشده  می خواستی بری خونه   برا اینکه دست خالی برنگردی

 

قضیه  کهریزک را پیش کشیدی

 

 دهن من را باز نکن    به  قول دوستت  بگم  بگم  بگم ؟؟؟

 

یه  دفعه  اون یه خنده ای کردو آب دهنش را  با دستمال  پاک کرد

 

 و   گفت   چیزی نمیخاد بگی         

 

       تو فقط بگو           (((        چیز چیز        تا پیروزی      )))

 

 خلاصه  شروع میکنند  به در و دیوار هم  گیر میدهند

 

 بحث  قدیم را  میکشن پیش   اون یکی به  اون که از همه ساکت  تره   میگه    حقت بود

 

  که اکبر گنجی میخواست  از قطار  اصلاحات  پیاده ات  کنه   بحث  داغ  میشه

 

  یکی از دوستای  همون  آقا ساکته  میگه    هر چه میکشیم از دست 

 

 

 امثال تو و  اکبر گنجی هاست یه سال  روزنامه  ها  بهتون  آزادی دادند  

 

 خدا را بنده  نبودید      توانائی کنترل  هیجان  را نداشتید

 

  مثل  جوانی  که   چند  سال  عاشق و دلباخته   دختر همسایه باشه

 

 یه دفعه  چشماشا   باز کنه  شب  عروسیش باشه .......................  

 

 توانائی نگهداری از جو  حاکم  را نداشتید همش می خواستید  ازش برای   پر حرفی ها

 

 و ضربه زدنها   استفاده کنید  هر روزی به  یکی پیله میکردید

 

 دوغ  و دوش آب هم براتون  فرق نمیکرد مهم این بود  روزنامه را سیاه کنید

 

  و کتابتون را به فروش برسانید یه نوع  ارضای   روحی بود

 

 اون هم جواب میده   تو از کجا می دونی  یه موقع   عروسی را  قبل  خواستگاری گرفتند 

 

 اون روز هم جو  این  طور می پسندید  همه  تو  شکستن تابوها  و کاریزماها  از هم

 

پیشه میگرفتند   شاید  اون هم تو   گرفتن   عروسیش از  عقد  پیشه  گرفته    

 

  خلاصه  دو دسته  تبدیل به چند  دسته میشه   یکی  تصمیم میگیره با حاکمیت  کنار بیاد

 

  یکی دیگه میگه  به  جون این ریش که   نه  به جون این سبیل  اگه  سرم بره از  حرفم  بر نمیگردم

 

  یکی دیگه میگه  منتظر می مونم   ببینم  باد  از کدوم  طرف می وزد

 

  یه دسته دیگه  با  خوش بینی  زیادی  با پیش شرط  میخان با  حاکمیت کنار بیان

 

  خلاصه   کار  حل  نمیشه  جلسه  موکول میشه به  چند روز بعد

 

  تا اینکه یکی  از  لنچ های ما در خلیج  فارس  به  دلیل  نامعلومی غرق میشه

 

  و پس از چند روز هم  یک قطار از ریلش خارج  میشه  و یک  هواپیما هم

 

  تو مشهد آتش میگیرد و  با  احتساب هر سال   حدود سی هزار کشته در جاده ها

 

 جلسه اضطراری  تشکیل  میشه  دوستانی  که  قصد  خروج و مبارزه  را داشتند

 

 یه  جمع  بندی میکنند  میبینند  با این اوضاع  حمل و نقل   که هواپیما  اگه  بلند  بشه 

 

 آتیش میگیره  اگه  نشه    با سر میره تو دیوار با ریل نساخته  خط  راه  آهن  افتتاح میکنند    

 

  به این جمع  بندی رسیدنند که با  ماندن در ایران    حتی در زندان

 

 احتمال زنده  ماندنشان از درصد بیشتری برخوردار است    

 

 دسته ای هم که  خیلی آتیشی بودنند  و تنها   راه را پای فشاری  بر خواسته های   خود می دانستند

 

 

  تا  حاکمیت   حرفشان  را  قبول  کند  با کمی فکر منطقی اوضاع  کشور را

 

 نا مطلوب برای دو  طرف عرض یابی کردنند   و از ترس  اینکه  اوضاع

 

 از این که  هست  بدتر بشه  و شاید زیر مجموعه  یکی از خوشه ها    یارانه گیر قرار نگیرند

 

  تصمیم  گرفتند  با بازی با کلمات دولت را  بپذیرند

 

بقیه  هم همچنان سکوت میکردنند و  از تغییر مواضع  متعجب  مونده بودنند   

 

 در همین رابطه  مجلس  وزیر راه را برای ارایه  پاره از  هواپیما  که نه

 

 پاره ای از توضیحات  خواست

 

 که  بعد از اینکه  این  وقایع را به  گوششان رساندند  منصرف شد

 

 و به جایش   وزیر اقتصاد را احضار کرد 

 

 خلاصه  فکر کنم  فعلا" این جوریاست

 

مردم  میان بیرون  هم کتک می خورند هم خون میدنند

 

   هم یارانه نمیگیرند   تازه   اسمشون هم   خس  خاشاک میشه

 

 ولی  گاو مش حسن آبستنه اگه  ندوزدنش  بلاخره   یه روز  میشه

 

 که  همه بهش میگن  مشتی  گاوت زایده  اون هم   دو قلو  .

 

 حالا کی بزاد را  کسی نمی دونه  

 

ولی مهم  اینه  که  گاو آبستن بلاخره  میزاد  فقط باید  آبستن باشه که بزاد

 

 

 

 



نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 7 بهمن 1388 توسط پیروز | نظرات ()